ای خدا این دماوند را از ما نگیر.

این جمعه هم بدلیل اینکه برنامه گروه خرسنگ بودش باز هم مجبور به صعود قله دماوند شدیم اون هم از جبهه جنوبی.

پناهگاه خیلی شلوغ بود فکر کنم دیگه روزهای آخر دماوند باشه که اینطوری شلوغه بعد یکی دو هفته دوباره بر می گرده حالت اولش و ما از دست این کوهنوردهاااااااااا را حت میشیم.

پناهگاه خالی میشه و صعود هم راحت دیگه شبها می تونی راحت بخوابی کسی نیست سر و صدا کنه دیگه وقتی از پاکوب میری خاک بلند نمیشه تا از اومدنت پشیمون بشی. همین چند روز هم صبر کنی دوباره باد میاد و نغمه لالایی برات می خونه دیگه مثل تابستون گرم نیست و یک سری نصف شبی به پناهگاه نمی رسند اون هم بدون کیسه خواب و بدون لباس. دیگه امنیت وسایلت داخل پناهگاه هست کسی دست نمی زند. همه کوهنوردها مواظب وسایل شما هستند تا سالم برگردی پیشش.

همه آمار صعود را دارند و منتظر هم می مانند شاید هم همه آنهایی که شب پناهگاه باشند صبح باهم در قالب یک گروه حرکت کنند.

اره عزیزان همنورد اینها فرهنگ دماوند هستش. و لی من خیلی دیدم کوهنوردهایی که همه بارشون را می دهند قاطر می بره بالا طوری که آب خوردن هم برای خودشان بر نمی دارند و میاند همون بارگاه چادر می زنند و چند روزی مزاحم صعود بقیه و دوباره بر می گردند پائیین.

این هفته من هر چقدر از چادرها فاصله گرفتم باز هم اونقدر سروصدا کردند که نتونستم بخوابم ساعت سه نصف شب داشتند باهم صحبت می کردند و می خوندند.

به نظر شما ما بیچاره ها از دست این جور آدم ها چیکار باید بکنیم.